#41 tot #44 Mensen die door rood rijden
En 3 andere dingen die me blij maken
Op Internationale Vrouwendag reed ik bijna een vrouw aan.
Ze fietste door rood. Mijn stoplicht sprong op groen. Het was een afslag naar een oprit van de A10. Onze auto was de voorste en ik trok op. We stonden op een lichte helling dus automatisch trapte ik het gaspedaal ietsje dieper in dan normaal.
Hellingproef. Ik weet nog dat we die eindeloos hebben geoefend, mijn rijinstructeur en ik. Steeds viel de motor uit en greep ik in paniek naar de handrem. Getoeter achter ons. Dhalil maande me kalm te blijven en het opnieuw te proberen. Telkens opnieuw.
41. Mensen die door rood rijden
Dhalil, zo heette mijn rijinstructeur. Dat hij veel praatte, weet ik nog. Dat hij zorgen had over zijn zoontje. Dat hij blij was met mij als leerling, omdat ik al dertig was en niet zo misplaatst zelfverzekerd als al die zeventienjarigen die hij les moest geven.
Hij vertelde iedere week bizarre verhalen over een meisje dat hij al meer dan een jaar les gaf, maar dat nog steeds weigerde te schakelen en veel te hard door bochten vloog. Telkens moest hij bijremmen. Ze bleef ervan overtuigd dat ze het goed deed. Dhalil wist dat ze het nooit ging leren. Sommige vrouwen moesten geen auto willen rijden, was zijn mening.
Een van zijn vaste uitspraken was: ‘Die rijden we dood!’
Als een voetganger of fietser de weg overstak op een plek waar dat niet de bedoeling was, dan riep hij dat tegen mij. Hij spoorde me dan aan om wat gas bij te geven. Ze moesten leren dat ze niet zomaar ongestraft de regels kunnen overtreden.
We reden niet echt mensen dood tijdens mijn rijlessen. We waren gewoon bezig met regels en consequenties.
Een keer, mijn motor was weer eens uitgevallen, bleef een automobilist in een Audi achter ons maar toeteren. Dhalil vloekte en trapte vol op zijn rem, terwijl ik zwetend probeerde de auto weer te starten. Hij hield de rem net zo lang vast, totdat de Audi ons rechts over de stoep passeerde en de woedende bestuurder een middelvinger naar ons opstak. Die rijdt zichzelf nog eens dood, zei Dhalil zelfvoldaan. Hij zat op dat moment in een langdurig traject van ziekenhuisbezoeken met zijn kind. Dokters stonden voor een raadsel.
Toen de vrouw stoïcijns door rood fietste bij de oprit naar de A10, zonder ook maar opzij te kijken, zonder ook maar een blijk van schuldbewustzijn, trapte ik mijn gaspedaal nog ietsje verder in en liet ik de koppeling opkomen. De auto schoot vooruit. Die rijden we dood, zei ik in gedachten. Want zo had ik het geleerd. Het voelde goed.
42. Heide
We waren op het landgoed Den Treek. Het was rustig, de zon scheen en de heide daar is prachtig.
We liepen rond zonder route of doel.
De kinderen versleepten dooie takken.
Ik versleepte ook dooie takken.
De heide was weids en paars en licht en ik werd er ongelofelijk blij van.
43. Als de kat recht op je af komt lopen, op je schoot springt en zich daar nestelt, alsof hij daar al een hele dag op zit te wachten.
Het spinnen.
44. Voetenolie
Ik had last van mijn voeten. Blaar, dacht ik eerst. Nee, misschien toch schimmel. Kloven? Het was niet duidelijk. Er was ook niet heel veel te zien. Maar ik ben zuinig op mijn voeten. Ik ben blij met mijn benen, maar om die te kunnen gebruiken zijn voeten onmisbaar.
Ik ging naar de Etos en liep naar de afdeling voetverzorging. Daar schrok ik. De mogelijkheden waren eindeloos. Als ik al niet wist waar ik last van had, hoe kon ik dan in godsnaam het juist middeltje kiezen? Voor elke aandoening waren dertien oplossingen. Ik kocht op goed geluk een tube met crème en een flesje olie.
Na een paar dagen waren de plekjes op mijn voeten verdwenen. Andere schoenen dragen, met meer ventilatie, dat deed het hem waarschijnlijk. De dagen zijn warmer, ik zweet iets meer.
Maar de olie ben ik blijven gebruiken. Mijn voeten insmeren is een nieuw onderdeel van mijn ochtendroutine geworden. Het gevoel is waanzinnig. Gladde voetjes. Even in laten trekken. Dan gekleurde sokken uit de sokkenwand van Uniqlo aantrekken. Wat een begin van de dag.
Zoek heide op en loop erdoorheen met geoliede voeten.
