#36 tot #40 Škoda Fabia en een stuk of zeven boeken uitlezen

En 3 andere dingen die me blij maken

Nieuwe maand, nieuwe oorlog.

Mijn zoon begint de schoolweek met een topotoets. Topografie dus. In dit geval van Azië.

De hoofdstad van Iran is Teheran. Dat wist hij. Hij wist ook dat het land wordt gebombardeerd. Ik probeerde uit te leggen wat er aan de hand is, maar ik kwam er niet helemaal uit.

Wie zijn de goeden en wie zijn de slechten? Tja, dat ligt ingewikkeld. Ik zei dat geweld eigenlijk altijd slecht is. Ik hield het voor mezelf, maar eigenlijk twijfelde ik ook daaraan, want soms kan je geweld alleen met geweld verdrijven.

Mijn zoon was het met me eens. Hij verwachtte dat hij zijn topotoets goed ging maken. Hij had goed geleerd.

Daarna vroeg hij of ik de game GTA V voor hem wilde kopen. Dat had hij bij een vriendje gespeeld en daar was hij heel erg blij van geworden.

Is dat niet met heel veel geweld? vroeg ik.

Ja, zei hij, maar dat is computergeweld. Dat is toch beter dan echt geweld?

Daar kon ik het niet mee oneens zijn.

Dit zijn vijf andere dingen die me blij maken.

---

36. Een stuk of zeven boeken achter elkaar niet uitlezen en dan teruggaan en ze alle zeven achter elkaar alsnog uitlezen

In december kreeg ik veel boeken. Een boek is veruit het populairste cadeau voor mij. Ik hou een lijst bij met titels die ik desgevraagd kan vragen.

Ik ben een lezer. Het leukste aan lezen vind ik het beginnen aan een nieuw boek. Nieuwe wereld, nieuwe ideeën, nieuwe humor, heerlijk.

Het op een na leukste aan lezen vind ik het uitlezen van een boek. Geeft een net zo heerlijk gevoel van voldoening.

Het minst leuke aan lezen vind ik het stuk in het midden. Sommige boeken zijn te lang en/of mijn aandachtsspanne is niet heel erg lang. Op dit punt loop ik nog wel eens vast.

Nu liep ik achtereenvolgens vast in:

Monique s’évade van Édouard Louis

Het vlees van David Szalay

In onze tijd van Tim Fransen

Over het verdwijnen van rituelen van Byung-Chul Han

Sapiens van Yuval Noah Harari

Lost Lambs van Madeline Cash

Middlemarch van George Eliot

Inmiddels ben ik van voren af aan begonnen aan de restjes van deze boeken en nu lees ik ongeveer een boek per dag uit. Ik ben halverwege de lijst.

37. Nieuwe sokken kopen

Op zaterdag stond ik in een boekwinkel in het centrum van de stad. Net op tijd realiseerde ik me dat ik nog een flinke stapel onuitgelezen boeken had staan en dat het verstandig was om daar niet nog meer boeken op te leggen.

Ik stond voor het raam op de derde verdieping van de boekwinkel. Tegenover de boekwinkel zit de kledingwinkel Uniqlo. Ik ben een fan van de sokkenwand bij Uniqlo, vol met sokken alle kleuren en tinten. Ik had sokken nodig. Soms zijn sokken belangrijker dan boeken.

Ik stak de straat over. De sokkenwand stelde niet teleur. Ik kocht sokken in de kleuren groen, donkerpaars, geel, wit en zwart.

38. Je kind regelt helemaal zelf een logeerpartijtje bij een vriendje, inclusief goedkeuring van de ouder en fietst er zelf naar toe en terug

Ze worden zelfstandig. Dat is iets om blij van te worden. Want dan kan ik in die stoel blijven zitten en mijn stapel met boeken uitlezen. Maar tegelijkertijd realiseer ik me ook dat het hierna wel eens hard kan gaan met die zelfstandigheid.

Het is fijn als je kinderen je niet meer nodig hebben voor elke stap, afspraak of vraag. Het is niet fijn als je kinderen je straks nooit meer nodig hebben.

39. Sneeuwklokjes, narcissen, krokussen en alle andere bloemen die eind februari al uitkomen

De hele vibe is geshift buiten. Paar weken geleden was het nog winter, koud, ijs, sneeuw en handschoenen. Nu is het wandelen met open jas, zon op je gezicht en bloemetjes overal.

Ze groeien allemaal hier in het park. In onze strook voortuin staan de narcissen. Er is geen ontkomen aan. De lente is in aantocht, nee, is er eigenlijk al.

Ik hou van de winter, daar niet van. Maar ik hou ook van de overgang van de winter naar de lente.

40. Škoda Fabia

Ik zag een keer een Toyota Aygo frontaal botsen op een Volkswagen Polo. Ik hield even op met fietsen, en twijfelde of ik zou afstappen.

Er waren al meteen genoeg omstanders. Toen kwamen allebei de bestuurders uit hun auto’s en gingen ze naar de schade staan kijken. De Toyota had veel schade. Bij de
Volkswagen was alleen de kentekenplaat eraf gevallen.

Ik fietste door. De automerken had ik meteen herkend, de laatste tijd lette ik op auto’s en hun merken.

Een paar dagen eerder had ik mijn eerste auto gekocht.

Een vriend reed me in zijn Citroën C2 naar een handelaar in Purmerend. Daar probeerde ik de Fiat Punto. Ik probeerde de Kia Picanto. De Fiat Panda probeerde ik niet, die vond ik te lelijk. Ten slotte probeerde ik de Škoda Fabia, de duurste van de vier.

Uiteraard reed de duurste het fijnst.

We probeerden over de prijs te onderhandelen.

De autoverkoper zei dat de tijden van handjeklap voorbij waren.

Toen haalde hij tweehonderd euro van de prijs af.

Ik deed alsof ik twijfelde en kocht toen de auto. Een goede keus, vond de autoverkoper.

Škoda’s komen uit de fabriek van Volkswagen.

De Volkswagen Polo had alleen zijn kentekenplaat verloren. Dat gaf mij een goed gevoel.

Dit was tien jaar geleden. Vijf jaar geleden kocht ik een andere tweedehands Škoda Fabia. Ik weet nog niet wat onze volgende auto gaat worden, maar ik heb zo’n vermoeden dat een Škoda Fabia wordt.

---

Koop nieuwe sokken