#1-#7 Lijstjes en piemels tekenen
En 5 andere dingen die me blij maken
Soms ben ik blij. Maar soms ben ik ook niet zo blij.
Ik zou graag wat vaker blij willen zijn.
Maar hoe doe ik dat?
Geld maakt me blij. Maar geld lost natuurlijk niet alles op.
In mijn andere nieuwsbrief schrijf ik over geld en hoe je dat kan gebruiken om je leven beter te maken. Daarom heet die nieuwsbrief Betering.
Deze nieuwe nieuwsbrief heet Dingen die me blij maken.
Hij had ook kunnen heten: Andere dingen die me blij maken, naast geld.
De gedachte die ik deze kerstvakantie had, was deze: als een nieuwsbrief over geld me beter met geld kan maken, dan heb ik nu behoefte aan een nieuwsbrief over dingen die me blij maken.
Genieten is gewoon moeilijk
Zo klinkt het misschien alsof ik heel somber ben. Maar dat is niet zo. Ik ben niet somber. Er is niks ingrijpends aan de hand. Ik heb de laatste tijd gewoon behoefte aan wat meer positiviteit. Inspiratie ook. Speelruimte.
Op het nieuws gaat het over oorlog, klimaat en andere ellende. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Vandaar deze poging om mezelf op te vrolijken. En jou ook, als ik toch bezig ben. Positiviteit is besmettelijk.
‘Ongebreideld genieten vinden veel mensen moeilijk,’ schrijft Linda Duits in haar recente boek Leuk!, wat een ‘pleidooi voor plezier’ is.
Ik merk ook dat er een pijnlijk tekort is aan ongecompliceerde opgewektheid in veel wat ik hier en elders zie en lees.
Ondertussen gaat het wel vaak over productiviteit, groei, doelen halen, routines en gewoontes kweken, zelfverbetering en stoïcisme en andere vormen van ascetisch leven.
Ik doe daar zelf keihard aan mee, dat weet ik heel goed. Daarom dat ik nu ook zelf een tegengeluid probeer te laten horen. Er moet ruimte zijn voor allebei.
Als je je inschrijft voor deze nieuwsbrief krijg je iedere week een e-mail met dingen die mij blij maken. Dingen die jou hopelijk ook blij maken.
Meer niet. Verder heb ik geen doel of target. Blij maken, dat is het.
Deze brief zal volledig reclame- en AI-vrij zijn.
Voor ik begin wil ik nog noemen dat Neil Pasricha een grote inspiratiebron is. In 2008 begon deze Canadees een blog genaamd 1000 Awesome Things, waarop hij, de naam zegt het eigenlijk al, een lijst met 1000 geweldige dingen publiceerde. Daar deed hij drie jaar over.
Ik weet niet of ik de 1000 ga halen. Doet er ook niet toe. Het leukste is om gewoon te beginnen.
Dit zijn de eerste 7 dingen die mij blij maken.
1. Lijstjes
Lijstjes zijn gratis overzicht, controle en rust. Zelfs als je zeven dingen bij elkaar zet die verder niet of nauwelijks bij elkaar horen. Zet ze in een lijst en opeens horen ze wel bij elkaar. Wauw. Het is een soort magie.
Lijstjes zijn makkelijk en leuk. Makkeleuk. Simplistisch, zou Kees van Kooten zeggen.
Deze hele nieuwsbrief wordt één lange doorlopende lijst van leuke dingen. Volgende week ga ik verder bij nummer 8. Hopelijk gaan al deze dingen elkaar versterken door ze op te sommen.
Een beetje zoals dat ook gebeurd is met de 10 geboden, de 7 hoofdzonden, de 7 wereldwonderen, de top 2000, etc. De lijst met lijsten is lang.
Laten we nu echt beginnen.
2. Sneeuwpop maken
Sneeuw is mijn favoriete basismateriaal. Je kan er veel van maken. Een iglo, een tafel, een glijbaan, ballen, confetti, poppen. Het fijne aan sneeuw is de overvloed ervan. Als het er ligt, dan ligt er veel. Overvloed geeft altijd een goed gevoel.
De poppen die ik de afgelopen week overal zag staan waren soms groot, soms klein, maar altijd aandoenlijk. Wie met sneeuw werkt, gaat niet voor subtiliteiten. Dat kan ook niet: sneeuwkunst verandert waar je bij staat.
Ik zag verweerde, in elkaar gezakte, besmeurde, half gesmolten en heel ruw gevormde sneeuwpoppen. Poppen met uitgevallen ogen, scheefgezakte monden en gerafelde sjaals en petjes. Sneeuwzombies zijn het, zei mijn vrouw.
Het mooie is: lelijkheid is bij sneeuwpoppen geen issue. Vergankelijkheid is ingebakken. Ze leven hooguit een week of wat. En daar heeft iedereen vrede mee.
3. Piemels tekenen (bijvoorbeeld op NRC)
Een aantal jaar geleden was het een vulgaire rage: piemels tekenen op NRC.
Sjieke krant plus piemels is hilariteit. Zo simpel is het. Het idee was schijnbaar overgewaaid uit Engeland.
De lol van piemels tekenen is universeel. (Hoewel meer een mannen- dan een vrouwending, vermoed ik.)
Mijn zoon tekent piemels in de condens op de ruiten. Mijn dochter vindt dat hilarisch.
Vroeger tekende ik ook piemels. Waarom teken ik geen piemels meer?
4. Nieuwe handtekeningen bedenken
Mijn eerste maakte ik toen ik een jaar of zes was. Eind jaren tachtig betaalden mijn ouders nog met cheques en giro-overschrijfkaarten. Daarop vulde je een bedrag in. Je zette je handtekening eronder en, hoppa, toen was dat stuk papier opeens echt geld geworden.
Dat vond ik wonderlijk. In mijn ogen was een handtekening dus goud waard. Je kon er geld mee creëren.
Ik ging meteen aan de slag en kraste vele vellen papier vol met allemaal slordig geschreven versies van mijn naam. Dat was hoe mijn vader het ook deed.
Rond mijn veertiende legde ik de definitieve versie vast. Ik ondertekende daarmee mijn eerste werkcontract als krantenbezorger van De Stem. Deze handtekening heb ik decennialang gehouden.
Dat veranderde toen ik mijn eerste boek publiceerde in 2023. Mensen gingen om een handtekening vragen. Ik vroeg me af of het een veiligheidsrisico was om mijn ‘officiële’ betaal-handtekening achter te laten in een boek over geld.
Dat leek me meevallen, maar ik dacht dat het wel leuk zou zijn als mensen mijn naam op zijn minst zouden kunnen herkennen in de handtekening in het boek. Dus ik maakte een nieuwe, leesbare versie.
Niemand betaalt nog met handtekeningen. Dus laatst leek het me leuk om een nieuwe te bedenken. Ik wilde een megalomane, zoals die van Donald Trump. Toen googelde ik op ‘famous autographs’ en zag ik de kunstwerkjes die anderen hadden bedacht. Voor ik het wist was het uren later.
.svg){kind=link}
5. Legpuzzels kapot maken
Als kind hield ik van legpuzzels. Dat kwam door mijn oma, die ook van legpuzzels hield en er ieder jaar als ik kwam logeren eentje kocht.
Rond mijn vijftiende legde ik eigenhandig een puzzel van 11.000 stukjes. Toen werd deze hobby toch even een extreme sport. Een race tegen mezelf. Het zal de leeftijd zijn geweest. Legpuzzels moeten geen topsport worden.
Als volwassen man houd ik nog steeds van legpuzzels. 1000 stukjes is nu genoeg. Ik kan heel lang gaan analyseren wat dit over mij zegt, maar daar heb ik geen zin in. Het voelt gewoon goed om een puzzel in elkaar te leggen.
Minstens even lekker voelt het om die puzzel daarna te slopen. Om met je handen erin te gaan en alles stukjes uit elkaar te trekken. Om de hele creatie uiteen te voelen vallen.
De puzzel kapot maken voordat hij terug in de doos gaat is tegenwoordig ook een momentje. Misschien wel het belangrijkste momentje.
6. De geur van een gepelde mandarijn
Je zet de nagel van je duim in de schil. Je drukt. En dan. Op het moment dat de schil openscheurt. Op het moment dat je vinger een stukje naar binnen glijdt, ruik je hem meteen. Die onmiskenbare, niet te negeren mandarijnengeur. Heerlijk herkenbaar. Zuur, fris, bloemachtig, oranje.
Zit je in de trein terwijl je dit doet, dan mag de hele coupé meegenieten. Ik vind dat niet erg. Ik word daar blij van.
Voor de gerelateerde etiquettediscussie verwijs ik naar deze uitvoerige subreddit: Is het asociaal om een mandarijn te eten in de trein?
7. Benen
Je neemt ze voor lief. Ze zijn er altijd. Je gebruikt ze altijd. Vanaf het moment dat je uit bed stapt tot je er weer in gaat. En zelfs in bed kunnen ze allerlei functies vervullen.
Ik ben zo blij dat ik benen heb.
Louis CK zei ooit: ‘Ik heb twee benen. Dat is het maximale aantal benen. Fucking heerlijk om twee benen te hebben.’
Zo sta ik er ook in.
Er zijn mensen met minder dan twee benen. Dat is vervelend voor die mensen. Laten we dankbaar zijn voor onze benen. En de last die ze onbaatzuchtig dragen.
Zet vandaag je handtekening op of onder iets dat er niet toe doet.
