#52 tot #57 Zaad en de stappenteller

En 4 andere dingen die me blij maken

Ik luister op maandagochtend naar het nieuwe album van de boomlange pianist Joep Beving. Liminal heet het. Zo indrukwekkend als Joep zelf is, zo kwetsbaar zijn z’n nummers.

Joep maakt en speelt zielige liedjes die mij blij maken.

We are here but to make music and dance with all the obtaining forces is zo’n liedje.

Dit zijn zes andere dingen die me blij maken.

---

52. Als de stappenteller op exact 10.000 stappen springt als ik naar bed ga

Ja, ik heb een stappenteller. Goedkoop dingetje van de Decathlon. Vorig jaar wilde ik afvallen. Daarvoor moest ik meer gaan lopen, maar liever niet hardlopen. Daar was ik klaar mee. Een van de leukste dingen aan hardlopen is het verbeteren van je eigen tijd. Om die te meten zijn er geavanceerde apps. Ik had er altijd twee tegelijk meelopen.

Als je gaat wandelen, dan hebben die apps weinig zin. Bij het wandelen kan je het beste de stappen tellen. Vandaar mijn stappenteller. Dankzij de stappenteller zet ik meer stappen.

Ik ben een beetje verslaafd aan dingen meten. Toen ik mijn geld iedere week ging tellen, ging het sparen opeens vanzelf. Toen ik moest afvallen, keek ik uit naar het dagelijkse moment op de weegschaal. Ik word blij van balkjes die vollopen. Een grafiek die mijn voortgang aangeeft zorgt ervoor dat ik voortga.

Ander voorbeeld: al die tellers en meters in de auto vormen de helft van de lol van het autorijden. Ik vermoed dat ik niet de enige ben en dat autofabrikanten daarom nooit bezuinigen op tellers en meters, ook al zijn sommige (toerental?) overbodig. Een persoonlijke sport tijdens het autorijden: de meter die het benzineverbruik aangeeft zo laag mogelijk laten komen.

Nu zet ik dus iedere dag 10.000 stappen, ook al heb ik inmiddels gelezen dat dat getal 10.000 slechts marketing was van een Japanse fabrikant, en totaal niet gebaseerd op medisch onderzoek. Het Japanse teken voor 10.000 lijkt op een lopend mannetje. Dat vonden ze wel grappig. En dat is het ook.

万 is dus tienduizend. Je schijnt het uit te spreken als ‘man’. Ook grappig. Tot zover mijn Paulien Cornelisse-imitatie.

7.000 stappen schijnt genoeg te zijn voor een fit lichaam. Zal wel, maar 10.000 is leuker.

Het gebeurt wel eens dat de stappenteller op negenduizend-en-nog-wat staat aan het einde van de dag. Soms loop ik dan nog een paar rondjes door de kamer om alsnog de 10.000 te halen.

Gezond is het niet. Maar het kan geen kwaad.

53. Een persoonlijk mailtje van een vriend vinden in een inbox vol reclame, facturen, logins, nieuwsbrieven, herinneringen, persberichten en andere onpersoonlijke mail

54. Zaad

De Blauweregen moest gesnoeid. Naast een hoop takken haalde ik ook een stel zaaddozen weg. Nieuwsgierig wrikte ik ze open. De zaden waren groter dan ik dacht. Iets in mij vindt het moeilijk om zaad weg te gooien. Ook niet bij het tuinafval. Het lukt me niet. Zaad is leven, of althans de kiem ervan. Ik krijg het niet over mijn hart om daar achteloos mee om te gaan.

Ik had een stuk of zestien zaden van de Blauweregen verzameld. Deze liet ik vierentwintig uur in lauw water weken. Toen plantte ik ze in een brede pot.

Omdat ik toch bezig was, plantte ik in andere potten zaadjes uit zakjes die we nog hadden liggen. Ook die zakjes kan ik niet weggooien. Het zijn zaden van Korenbloem en Rode Zonnehoed en paprika’s.

Wat kan ik zeggen? Ik hou van zaad. Vrijdag was ik bij de Lidl, waar ze bij de kassa een grote molen met allemaal zakjes zaad hebben staan. Ik kon me niet bedwingen en kocht zakje sperziebonenzaad. Ik verheug me nu al op het moment dat ik die kan gaan planten.

55. Het moment dat de verstopping loskomt en al het vieze water in een keer wegzakt

Ik kende dit al van de gootsteen. Maar afgelopen week kreeg ik voor het eerst in mijn leven te maken met de heilige graal van verstoppingen: de wc liep over. Iemand (misschien ik) had teveel wc-papier erin gegooid.

De volgende persoon trok door en de wc-pot vulde zich razendsnel tot de rand met troebel water. Na een kort moment van paniek, ging ik aan de slag met de ontstopper. Goddank had ik schoonmaakhandshoenen kunnen vinden.

Het probleem bleek klein en na tien seconden duwen en trekken met de ontstopper klonk er een hard klokkend geluid en was de wc leeg. Dat moment. Dat is heerlijk. Satisfying, om modern vocabulaire te gebruiken.

Ik wist al dat er op Instagram een subgenre is van filmpjes van buizen – rioleringen, regenpijpen, afvoeren – die ontstopt worden. Ik had daar al eens als betoverd naar zitten kijken. Eerst is het vies. Maar als je je er even in verdiept, is het zo bevrijdend om te zien. Het is moeilijk uit te leggen waarom. Maar ik kan niet de enige zijn, want de filmpjes hadden miljoenen views. Ik kon moeilijk stoppen met kijken.

56. Als je kind de slappe lach heeft

57. De opblaasboot opblazen en voor het eerst dit jaar weer een stukje roeien

We wonen aan een gracht. De gracht komt uit op de Sloterplas. Tussen onze achterdeur en de gracht zitten nog geen twee meter. Het perfecte housewarmingcadeau van een goede vriendin van ons was daarom een opblaasbootje. ‘Die kan je gebruiken totdat je ongetwijfeld een echt bootje koopt.’

Dat echte bootje is er nog steeds niet. Ik heb wel gekeken naar tweedehands bootjes, maar ik zie ertegen op om er een te kopen. Een boot is de nummer één miskoop in dit land. Gaan wij die boot echt gebruiken? Ik ben bang van niet.

En we hebben al onze opblaasboot met twee roeispanen. De ene roeispaan is iets korter dan de andere, maar dat maakt niet uit. Je moet soms een beetje corrigeren.

Dit weekend was het prachtig weer. Bootjesweer. Zondagochtend voeren de eerste gezinnen al voorbij ons raam. Ik pakte de pomp. Met mijn dochter ben ik naar de Sloterplas geroeid. Het water reflecteerde het zonlicht. We bleven even stuurloos dobberen op de plas, onze hoofden achterover op de rand van de boot. Toen roeiden we nog iets verder.

---

Vind en plant zaad.