#45 tot #51 Roltrappen en de Brad Pitt-workout
En 5 andere dingen die me blij maken
We keken naar de nieuwe documentaire van Louis Theroux, Inside the Manosphere.
Ik luisterde naar een interview met Louis Theroux in de podcast van Romesh Ranganathan.
Ik herinnerde me de reportages van Louis Theroux, waarin hij langsging bij neo-nazi’s, pornosterren en ter dood veroordeelden.
Ik werd erg blij van het feit dat ik in een wereld leef met Louis Theroux.
Dit zijn zeven andere dingen die me blij maken.
45. Je spieren voelen na een training
Nadat ik voldoende was afgevallen ben ik me gaan richten op krachttraining. Ik kocht twee dumbbells en zocht op YouTube wat willekeurige oefeningen op. Ik deed maar wat.
Ik merkte dat de dumbbells na een tijdje niet meer zo zwaar aanvoelden, dus toen kocht ik twee nieuwe, die zwaarder waren.
Na weer een tijdje voelde ik die ook niet meer zo. Ik vertelde aan iemand wat ik aan het doen was. Zij zei: ‘Maar dat is helemaal geen krachttraining. Dat is conditietraining, niks meer dan dat.’
Om mezelf beter te motiveren zocht ik op internet naar een betere workout. Internet kwam aanzetten met de ‘Brad Pitt workout’. Dat is het trainingsschema dat Brad Pitt gebruikte voor zijn lichaam in Fight Club. Dat leek me wel wat. Waarom zou ik de lat weer te laag leggen?
Ik liet een AI me uitleggen wat de workout precies behelst, met links naar filmpjes met voorbeelden. Toen vroeg ik om een versie van de workout voor iemand van mijn leeftijd, met mijn gewicht en met de dumbbells die ik had gekocht. Dat zag er haalbaar uit.
Het ging me goed af. Toen ik de ‘biceps curls’ deed, voelde ik na de derde set mijn spieren opeens branden. Dat had ik nog nooit eerder gevoeld. Kennelijk deed ik nu iets goed. Dat voelde goed.
46. Kapperhaar
Die paar uur na je kappersbezoek, waarin je haar zo goed als perfect zit, zijn makkelijk voor lief te nemen. Ik geniet er vaak niet genoeg van. Misschien omdat ik mijn eigen haar nauwelijks zie. Ik verlaat de kapperszaak altijd opgewekt met het spiegelbeeld van mijn uitstekend geknipte, gekamde en gemodelleerde haar nog in gedachten.
‘Wilt u er nog wat in?’ is altijd de laatste vraag van mijn kapper. Ja graag!
Maar tijdens de rit naar huis vervaagd dat beeld al. Ik zou eigenlijk meteen een foto moeten maken. Of laten maken.
Meestal realiseer me pas weer de volgende dag, net uit bed, achter de spiegel, dat mijn haar een paar uur fantastisch heeft gezeten. Nu moet ik het zelf weer in model zien te krijgen.
Dat kan ik niet. Mijn producten zijn net anders. Mijn kamtechniek is te primitief. Ik gebruik geen föhn. Ik ga ook nooit een föhn gebruiken. Dat gaat me te ver. Dat heb ik er kennelijk niet voor over. Daarom is kapperhaar kapperhaar.
47. Iemand tegenkomen met dezelfde naam als ik
Er is een klik, een verbintenis. Ook al is de persoon mij totaal onbekend. Toch is er meteen een wederzijdse onuitgesproken vertrouwensband. Hij weet hoe het is om Vincent te heten. Dat weet niemand, alleen iemand die zo heet.
Als ik iemand al ken, zeg ik bij het handen schudden normaal gesproken mijn naam niet. Maar als ik weet dat de ander dezelfde naam heeft als ik, dan wel. Voelt goed.
Wat ook automatisch gebeurt: ik ga altijd zoeken naar andere overeenkomsten. Lijken onze gezichten niet ook een beetje op elkaar? Is hij ook rustig en introvertig? Heeft hij ook die onrust in zijn kop?
De hoofdprijs is om iemand te vinden met dezelfde volledig naam. Er is bij mijn weten één andere Vincent Kouters in dit land. Hij is een jaar of tien jonger dan ik. Ik volg hem via social media. Alsof ik een alternatief leven leid. Daar word ik blij van, van alternatieve levens.
48. Je veel te grote grote teennagel afknippen na het klusje veel te lang uitgesteld te hebben
49. Een brandnetel met wortel en al uit de tuin trekken.
Maar de wortel blijkt veel langer dan je dacht en je blijft maar trekken en je volgt de wortel naar de andere kant van de tuin, waar hij vastzit aan een andere enorme brandnetelplant die je ook lostrekt
50. Zondagochtend koffie op bed samen met je partner en een stuk van haar zelfgebakken cheesecake met passievruchtcurd
51. Roltrappen
Ik ben ooit zo vaak achter elkaar met een roltrap op en neer gegaan dat ik de winkel uitgestuurd ben door een bewaker.
Dat was in de C&A in Terneuzen, waar mijn oma kleding kocht. Ik was een jaar of tien, twaalf. Toen ze zei dat we naar die C&A gingen was ik blij. Want ik herinnerde me de roltrappen daar. Roltrappen hadden een bijzondere uitwerking op mij. Ze waren een toppunt van luxe. Ze toonden een wereld van klasse, rijkdom en moderniteit die ik helemaal niet kende uit het dorp waar ik ben opgegroeid.
Terwijl mijn oma boven rondkeek bij de jurken, ben ik teruggelopen naar de roltrap en ging ik ermee naar beneden. En meteen daarna met de andere ernaast weer naar boven. De roltrappen stonden in deze C&A evenwijdig aan elkaar, niet gekruist zoals je tegenwoordig vaak ziet. Toen weer naar beneden. En weer naar boven. Naar beneden. Naar boven. En zo nog een aantal keer.
Ik kreeg er geen genoeg van. Toen ik voor de zoveelste keer naar beneden ging, zag ik dat onderaan een bewaker had postgevat. Hij keek me aan en volgde me met zijn ogen, terwijl de roltrap me naar hem bracht. Ik kreeg het heel warm. Er was geen ontsnappen meer mogelijk.
Beneden zei hij dat de roltrappen geen speelgoed waren. Hij bracht me naar mijn oma. Die verontschuldigde zich bij de man. We moesten de winkel verlaten. Ik voelde me betrapt. Daarna heb ik nooit meer op roltrappen gespeeld. Maar ik word nog altijd blij als ik erop mag staan.
Train of beweeg net zo lang totdat je je spieren voelt
Bedankt voor de AI-tip! Ik ben al tijden op zoek naar een nieuwe workout, dus misschien moet ik het eens aan Claude vragen :)
Laat de brandnetels alsjeblieft staan, het is een belangrijke waardplant voor vlinders, ze hebben ze hard nodig!