#32 tot #35 Serpentines en kookshows
En 2 andere dingen die me blij maken
Ik zag een filmpje op Instagram waar ik blij van werd.
Iemand zei dit: ‘A marker of good parenting is that your children don’t have any wish to be famous.’
Als je kinderen niet beroemd willen worden, dan heb je de opvoeding goed gedaan.
Die iemand bleek Alain de Botton te zijn, een populaire schrijver en filosoof van wie ik nog nooit iets las.
Het lijkt me een goede graadmeter. Ik denk dat aandacht het belangrijkste is wat je kinderen kan geven. Komen ze dat tekort, dan gaan ze het elders zoeken.
Er zijn vast allerlei uitzonderingen op die simplistische ‘marker of good parenting’ maar het klinkt logisch.
Ik wilde vroeger een rockster worden. Dat het handig was om dan een instrument te leren bespelen had ik toen niet door. Kennelijk is daar het een en ander fout gegaan.
Mijn zoon wil profvoetballer worden, zoals de wereldberoemde Ronaldo. Hij voetbalt iedere dag, dus daar is al beter over nagedacht.
Mijn dochter wil niet beroemd worden. Zij wil juf worden op een basisschool. Dat hebben we alvast goed gedaan.
Ik word er blij van als iemand complexe zaken, zoals opvoeden, kan terugbrengen tot een behapbare oneliner. Dat geeft een kort moment van overzicht en helderheid en een fijn gevoel van controle. Ik weet wat me te doen staat.
Dit zijn vier ander dingen die me blij maken.
32. Serpentines
De eerste twintig jaar van mijn leven woonde ik in Noord-Brabant. Toch of juist daarom ben ik een carnavalhater.
Al die opgedrongen uitbundigheid en stomme muziek zijn aan mij allerminst besteed. Maar dat geldt niet voor confetti en serpentines. O, jongens. Vooral die serpentines maken mij zo blij als een kind. Geef me een rol van die gekleurde sliertjes en ik werp en blaas ze allemaal door de kamer.
33. Kookshows kijken in de ochtend
Vroeger, als ik wel eens ziek thuis van school bleef, niet superziek, maar gewoon niet zo lekker, dan keek ik altijd naar een kookprogramma op televisie.
Het heette Kook TV, werd gepresenteerd door Manon Thomas en was een van de eerste pogingen van de publieke omroep om dagtelevisie te maken. Ik keek en was betoverd.
Misschien door de jonge Manon Thomas. Maar zeker ook door de gerechten die in twintig minuutjes in elkaar werden gedraaid. Ik kijk nog steeds naar kookprogramma’s, wie niet? Het is en blijft ongelofelijk bevredigend om mensen zo fluks en makkelijk te zien koken.
Ik was dolblij als ik in vakanties iedere dag naar Kook TV kon kijken. Een tijdje heb ik meegeschreven. Iedere gerecht dat me lekker leek, noteerde ik in een schriftje. Eerst de ingrediënten, daaronder de instructies. Toen dat schriftje vol was tekende en kleurde ik een mooie kaft en gaf ik het boekje de titel Vincents’ kookboek. Bij de laatste verhuizing kwam ik dat nog ergens tegen.
De eerste keer dat ik thuis mocht koken, was uit dat schriftje. Ik kook nog steeds graag. Niet meer uit dat schriftje.
Je kan Kook TV nu terugkijken op YouTube. Want echt alles staat op YouTube. En dat is weer een heel andere ervaring waar ik blij van word.
Ten eerste roept het meteen dat gevoel van vroeger op. Ten tweede zie ik meteen hoe gedateerd het is. Het muziekje, het trage tempo, de waas over het beeld, het voelt oud. Het voelt goed.
34. Met 1% batterij op je telefoon nog een berichtje sturen
Ieder moment kan hij uitvallen. Typen moet snel en het bericht moet compact. Bij elke typfout vraag je je af: hoe erg is de leesbaarheid aangetast? Is alles nog te begrijpen? Dan laten staan en door. Vergeet de aanhef en de groetjes. Razendsnel nalezen. Komt de vraag of boodschap over? Ja? Dan op die verzendknop rammen. Heerlijk, als het lukt. Meestal lukt het.
35. De gasten in je auto naar het station brengen
Het alternatief is dat ze in het donker naar de metro of bus moeten lopen, ter plekke het openbaarvervoersnetwerk van de stad moeten uitvogelen en dan maar hopen dat ze op tijd een trein halen.
Met de auto ben ik er in vijf minuten. Dat scheelt hen tientallen minuten, een regenbui op hun kop en een hoop stress. En ik vind het leuk.
Het is ook een fijne manier om het afscheidsmoment te verplaatsen vanuit het huis naar de afzetplek voor het station. Het eerste is ongemakkelijk, het tweede voelt natuurlijker.
Koop een rol serpentines, voor noodgevallen
